இவள்=காகிதப்பூ

காற்றால் கிழிக்கப்பட்டு
கைகளால் நசுக்கப்பட்டு
வீசும் போது எல்லாம்
திசைகள் அறியா
செல்வதும்; கால்களால்
மிதிப்படுவதுமாய்
பிறவி கோலம்
இதுவென தொடர்வதும்
செய்த தீய்வினை தான்
என்ன ?
தீர்ப்பெழுதிய பேனாக்களில்
உடைந்து கிடக்கிறது
காகிதப் பூவிற்கான பதில்
புறம் தள்ளி வைக்கிறது
பூஜை அறை விதி

ஒரு நிழலின் கதை

நிழல் கொடுத்த இலைகள்
இங்கு விலகிக் கொண்டன
நிழல் மட்டும் எரிகிறது
மணற்தரையில்

இலை உதிரும்
பின் இடம்பெயரும்
என்பதை மறந்த நிழல்
காத்திருக்கிறது
தன்னைப் போன்ற பிற
நிழல்களின் நிழல்களோடு

அதனிலைகளின் கதையோடு

அவைகளும் இல்லாமல் போகும்
இருள் சூழூம்
இல்லை
மழை இந்த மண்ணைக்

கவ்வும்
என்பதை உணர மறந்து
காத்திருக்கிறது கடந்து போன
பாதங்களுக்கான கால்மிதியாய்

கடலில் காலச் சூரியன்
உறங்கி போன பின்னும்
இருள் உறவாக வந்த பின்னும்
காத்திருக்கிறது
இங்கு எப்போதும்
இலையுதிர் காலம்
என்பதை நினைவில் இழந்து

நிலையாகிறது நிழலங்கு

தேடல்

ஆசைகளின் ஆதிக்கம்
நெருக்குதலில் தேவைகள்
பாரங்கற்களிடையே விழுந்து
கிடந்த நாட்களைத்
தகர்த்து எடுக்கையில்
கழிந்து முடிந்தது
ஒரு யுகத்தின் போர்
புழுவாய் உருப்பெறுகிறேன்
ஒவ்வொரு இரவும்
உணவொன்று தேடி
இன்றாவது அது
கிடைக்குமா என்று

இலையாக நீ

இந்த மொழியொன்று போதும்
வழியில் நானும் வருகிறேன்
உன்னோடு
போகும் இடமெல்லாம்
நீயும் வருவதாய் நினைவோடு

பூமியில் உன் பாதங்கள் இல்லை
மழையில் உன் நிறமும் இல்லை
வானில் நீயுமாய்
வண்ணக் கோடுகள்
தோன்ற; மறைய

விழி மட்டும் வழி கொண்டு
காற்றில் சுவாசங்கள் உள்ளவரை
நீ வருவதாய் நானும் தொடர
முடிந்து போகலாம் காலப் புள்ளிகள்
முடிவில் வளர்ந்தும் விடலாம்
இந்த விழுதுகள்

எது அதுவோ
நிகழ்கால இலையாய் இரு
என் நிழலுக்கு இப்போது

இன்றைய தினம்

என்றோ இறந்த உடல்
ஊர்க்கோலம் போகிறது
தெருவில் இன்று
வாழ்த்தொன்றை எழுதுகின்றாய்
கருகுமென்று தெரிந்தே

பதனிட்ட ரோஜாக்கள்
பரிசாக வரிசையில்
முள்ளுக்கு முத்தங்கள்
தந்து வழிகிறது
என் இதழ்லோரக் குருதி

மரணமுற்ற அறையொன்றில்
பிறந்ததினம்

சாம்பல் பூசிய மௌனத்தை
தொட்டுப் பார்க்க வருகிறது
உறவுகளின் வாழ்த்தோடு
தொலைப்பேசி அழைப்பு

இன்று நான் பிறந்ததாய்
ஓலமிட்டு அழுகிறது
உயிர் துறந்த
சுவர் கடிகாரத்தின்
விழிகள் இரண்டும்
என்னோடு

ஒதுங்கல்

அவரவர் பாதை
அவரவர் பயணம்
உன்னை நினைத்தப் படி நானும்
என்னை மறந்தபடி நீயும்
ஒற்றைக் குடையொன்றில்
கண்ணீரைச் சேகரிக்கும்
என் பூமி

நீ வாழ
மரங்களுக்குப் பின்னால் நின்று
மறைகிறது என் நிழல் கூட இன்று

நீயும் நானும்

தலையணைக்குள் தொலைந்தவைகளை

மீண்டும் தேடி எடுக்கிறேன்

படுக்கை மீது

பரிதாபமாய் சிதறி கிடக்க

கைகள் தருகிறேன்;

சேர்த்து அணைக்கின்றேன்

நான் தலைகோத

உயிர்த்தெழுகிறாய் நீ

என் மடி மீது

உணர்வுகளாய்..

பேசும் சித்திரங்கள்

சுவரில்லாமல் சித்திரங்கள் நான்
வரையத் தொடங்கிய பொழுதொன்றில்

இருள் சூழ
எங்கோ மறைந்து போயின அவை

பின் என் நிழலுக்குப் பின்னால்
நின்று பேருருவம் கொண்டு
சிரிக்கத் தொடங்கியது
தன்னை ஓர் எஜமானி என்று
சொல்லிக் கொண்டது

தன் கர்வம் தீர
என்னை
முழுதும் தின்று விழுங்கியது

மூச்சடைத்து நான்
இறந்த போது

கர்ஜித்துக் கொண்டே வெளியேறியது
மீண்டும் நான் வெளிப்படுவேன்

என்று கோசமிட்டு

நீண்ட மௌனப் பெருவெளிக்குப் பின்
மீண்டும் நான் உயிர்ப் பெற்றேன்..

உனக்காக நான்

யாரோ செய்த காயம்
முட்களை உன் மீது தினம்
எறிந்துவிட்டேன்
காற்றில் அவை உன்னை
தீண்டும் போதெல்லாம்
வெயில் தரையில்
விழுந்த புழுவாய் துடிக்கிறேன்
கடந்து தவிக்கிறேன்

தொடரும் என் பாவங்களைத்
தோண்டிப் புதைக்க
இடம் ஓர் உண்டா?
இருந்தால்
அங்கே விழுந்து சாவேன்
உனக்காக

மண்ணுக்கும் நோகாமால்
முட்களை எல்லாம்
என் உடல் மீது எய்தி

மீண்டும் ஒரு ஜென்மம்
இருந்தால்
உன் வீட்டு
மலருக்கு உரமாகி

எச்சில் நீ உமிழ்ந்தாலும்
மயிலிறகால்
உன் பாதங்கள்
ஏந்தி நிற்க
இறைவனிடம் .
ஒரு வரம் கேட்பேன்


*நட்பைக் காயம் செய்ததற்காக இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம்.

*கண்ணீரைக் கவிதையின் முற்றுப் புள்ளியாக்குகிறேன் உனக்காக நான். மன்னிப்பாயா?

ஓர் அக்னி இரவு

ஓர் அக்னி இரவில்

தோன்றிய கனவு

கதற கதற

நெரிக்கப் பட்டது கழுத்து

விழிகளில் குருதி வழிய

உடலெங்கும் நக கீறல்கள்

பலத்தக் காயத்திற்கு உட்பட்ட

உடல் மீது எறியப்பட்டது

திரவமொன்று

கனவில் பொசுங்கிய நான்

இறுதி சடங்கில் மௌனமாய்

உன் கைகளைப் பற்றி பிரிய

அவசர அவசரமாய்

எரியூட்டி போக

வருகிறாய் நீ

நான் விழிப்பதற்குள்