தூரத்தில் தோழி

தனிமை ஒவ்வொரு முறையும்
என்னை சூழ்ந்து கொண்டபோது
உனக்கும் எனக்குமான
கண்ணாடியில்

பிரிவின் கீறல்கள்
முகம்கள் மறைத்து மீண்டும்
சிரிக்க முயற்சிக்கின்றன
எதையும் தொடர முடியாமல்
எதுவும் தொடவும் முடியாமல்
தவிக்கும் பாதங்களுக்கிடையில்

உறவுகள்

அம்மா

அன்புள்ளக் கடவுளுக்கு

அன்புள்ளக் கடவுளுக்கு,

இதுதான் இறுதி என்று

எழுதுகிறேன்..

எத்தனை முறை எழுதுவது

கடிதம் உனக்கு?

பிரிக்கப்படாமலும் படிக்கப்படாமலும்
கிடக்கின்றன அவை

முகவரியே நீ தான்

தர மறுக்கிறாய்

உள்ளே இருந்து கொண்டு

வர மறுக்கிறாய்

நீ யார் என்ற போருக்குள்

யார் நீ என்ற கேள்விகளுக்குள்

விரிந்துகொண்டே போகிறாய்

அழுகையை மட்டும்

உனக்கும் எழுதிவைக்கிறேன்

நீ தான் பொறுப்பென்று

சுகத்தை எனக்குள்

பதுக்கி வைக்கிறேன்
நிரந்தரமென்று

எதையும் பொருட்படுத்தாத
உன் மௌனத்தைக் கண்டு

என் பேனா முனைகள்

உடைகின்றன

தூர வீசுகின்றேன்

கோபம் களைந்து

மீண்டும் எழுதுகிறேன்
உன் மௌனத்தைக் கலைக்க
ஒரு கடிதம்

இதுதான் இறுதியென்று...

இப்படிக்கு,

என்றும் நான்

ஒன்று

ஒரு நிமிடம் போதும்
ஒரு சொல் போதும்
ஒரு பார்வை போதும்
ஒரு பகல் போதும்
ஒரு இரவு போதும்
ஒரு நிலவும் போதும்
ஏதோ ஒன்றை நிகழ்த்த

எதையாவதை இழக்க
எதையாவதை கொடுக்க
எதையாவதை விரும்ப
எதையாவதை வெறுக்க
ஏதோ ஒன்று போதும்!

மௌனமும் மரணமும்

* கொன்று சாய்ப்பது
மரணம் மட்டுமல்ல
சிலரின் சிலசமய
மௌனங்களும் தான்